ყოჩაღ!!!
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მეგრული ტური2
Moderators: Kakha, Druides, Ketevan Guliashvili, Mta Mkvarebia, Kakha, Druides, Ketevan Guliashvili, Mta Mkvarebia, Kakha, Druides, Ketevan Guliashvili, Mta Mkvarebia, Kakha, Druides, Ketevan Guliashvili, Mta Mkvarebia
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
ფაქტიურად წვიმის ხალხი ხართ რა... 
ყოჩაღ!!!
ყოჩაღ!!!
წამო, ზღაპარში ...


22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
გავუდეQით მონასტრის გზას, მე, თინი, სიფრა გიო და ანი. გზად მიმავლებმა გარკვეულ თემებზეც ვისაუბრეთ და პარალელურად პოლიტიკასაც შევეხეთ. საუბარში გართულები შეუმცნევლად მივუახლოვდთ მარტვილის მამათა მონასტერს რომელიც ენით აღუწერელი სილამაზის იყო.



ტაძარსი შესვლის თანავე სრული სიმსვიდე იდგა, სადაც მარტოდ 2 ადამიანი იყო. 1 ბერი და მეორე გოგო ( რომელიც სამონაზვნე ჩემი სულიერი და აღმოჩნდა და ერთი ეკლესიის და ერთი სულიერი მამის შვილებიც ვყოფილვართ. ტაძარი იყო ძველი ფრესკებით მოხატული. დავანთეთ სანთლები. დავინტერესდით ეკლესიის ისტორიიღ და იმფორმაციის მისაღებად მივაკითხეთ სამონაზვნეს, რომელმაც გაგვაცნოეკლესიის ისტორიას:
მარტვილის სამონასტრო კომპლექსის ისტორია
უხსოვარ დროიდან ჭყონდიდი წარმართული რელიგიის კერა იყო. მაღალ ბორცვზე იდგა ბომონი-ჭყონის (მუხის) უზარმაზარი ხე. იგი წარმოადგენდა ნაყოფიერების, გამრავლებისა და ოჯახის კეთილდღეობის მფარველ კაპუნიას წარმართულ სალოცავს, რომელსაც ადგილობრივი მოსახლეობა თაყვანს სცემდა, აქაური ქურუმები-ჭყოინდარები კი ჩვილებს სწირავდნენ.
პირველ საუკუნეში ქრისტეს მოციქულმა ანდრია პირველწოდებულმა მოაქცია მეგრელები, რომელთაც მოჭრეს ეს მძლავრი ბომონი, წარმართი ქურუმები განდევნეს, და მუხის ადგილზე ქრისტიანული ეკლესია ააგეს.
გვიან, მე-7 საუკუნეში აშენდა მარტვილ-ჭყონდიდის ტაძარი - ქართული ხუროთმოძღვრების მშვენება, რომლის ტრაპეზი დაფლულ სიწმინდეს - მოჭრილ მუხის ფესვებს დაეფუძნა.
მარტვილ-ჭყონდიდის მანასტერი მე-10 საუკენეში ქართული ეკლესიის ერთ-ერთ ბურჯად აქცია აფხაზთა მეფე გიორგი მეორემ, როდესაც იგი საეპისკოპოსო კათედრად გამოაცხადა. ტაძარს შერჩა სახელი მარტვილი, ეპისკოპოსებს კი ჭყონდიდელები ეწოდად. მე-10 საუკენეში აქ მოღვაწეობდა იოანე მინჩხი - ჰიმნოგრაფი.
მარტვილის მონასტერი ძლიერი საგანმანათლებლო კერა იყო. ბაგრატ მეოთხემ ჭყონდიდი სამოღვაწეო კათედრად მიუჩინა გიორგი მთაწმინდელს. "ქართლის ცხოვრების" ცნობით ბაგრატ მე-4 მარტვილის მონასტერშია დამარხული.
მარტვილი არა მარტო სამეგრელოს საგანმანათლებლო ცენტრი იყო, არამედ მთელი დასავლეთ საქართველოსი. მონასტერში იყო კრიპტერია - გადამწერ ბერთა სამყოფი. ითარგმნებოდა წიგნები, იქმნებოდა ორიგინალური ნაწარმოებები.
მარტვილში მოღვაწეობდნენ ქართული სულიერების მატარებელი მწიგნობრები და განმანათლებლები:
სტეფანე სინანოის ძე ჭყონდიდელი - მე-10ს
გიორგი ჭყონდიდელი - მე-11ს
იოანე ჭყონდიდელი - მე-11ს
სვიმონ ჭყონდიდელი - მე-12ს - ცნობილი კალეგრაფი და გადამწერი
ანტონ გნოლისთავიძე, იგივე ანტონ ჭყონდიდელი (თამარის თანამედროვე, თარგმნა წიგნი "სააქიმიო")
არსენ ჭყონდიდელი - მე-13ს
ანტონ ცაგერელ-ჭყონდიდელი (ფილისოფოსი, თარგმა ლოღიკის სახელმძღვანელო)
რომანოზ მესვეტე - მე-19ს
და მერე სამონაზვნემ შემოგვთავაზა შევსულიყავით მეფის კელიაში, რის გამოც გადაურეკა მამაოს და კურთხევა მოაცემინა, რომ გვენახა ის წმინდა ადგილი, რომელიც განთავსებული იყო ტაძრის მეორე სართულზე.

კელიაში გიდობა გაგვიწია ჩემმა სულიერმა დამ და ბერმა ( სამწუხაროდ სახელი დამავიწყდა) და აგვიხსნეს თუ რა რა იყო კელიაში და გარკვეული ისტორიებიც გვიამბეს.

ესენი კი წმინდა ნაწილები და 13 საუკუნის 2 სახარება.

სენი კი კელიის სარკმელის სავზე ამოტვიფრული ფრესკები




ეს კი სახარება რომელიც ახალი დაწერილია და მომინანქრებული. სულ ხელნაქეთი ყოფილა.

ეს კი ადგილი საიდანაც მეფე იდგა ხოლმე და წირვა ლოცვას უსმენდა ხოლმე.

და ბოლოს კი სამახსოვრო ფოტოები გადავიღეთ სამონაზვნესთან და ბერთან ერთად.
სამონაზვნე. ბერი რომელიც თურმე ამ კელიაში ცხოვრობს, სიფრა0გიო, ანი და თინი

სამონაზვნე, ბერი, სიფრა- გიო. ანი და მე ( მალვოლიო)

ტაძარში სამონაზვნემ დაგვასაჩუქრა ხატებით და ბედნიერი მგზავრობა გვისურვა და გამოვეშურეთ ადგილისაკენ საიდანაც წამოვედით და იქ უკვე ყველა მოგროვილი დაგვხვდა და მარშუტკით გავემგზავრეთ ნოქალაქევისაკენ.
(უკაცრავად რომ მონასტერზე ვერ გადმოგეცით ჩემი ემოცია რადგან ენით აღუწერელი იყო იქაურობა. სიტყვები არ მყოფნის რომ აგიღწეროთ თუ რა სილამაზე და რა სიმშვიდე თრიალებდა იქ. )



ტაძარსი შესვლის თანავე სრული სიმსვიდე იდგა, სადაც მარტოდ 2 ადამიანი იყო. 1 ბერი და მეორე გოგო ( რომელიც სამონაზვნე ჩემი სულიერი და აღმოჩნდა და ერთი ეკლესიის და ერთი სულიერი მამის შვილებიც ვყოფილვართ. ტაძარი იყო ძველი ფრესკებით მოხატული. დავანთეთ სანთლები. დავინტერესდით ეკლესიის ისტორიიღ და იმფორმაციის მისაღებად მივაკითხეთ სამონაზვნეს, რომელმაც გაგვაცნოეკლესიის ისტორიას:
მარტვილის სამონასტრო კომპლექსის ისტორია
უხსოვარ დროიდან ჭყონდიდი წარმართული რელიგიის კერა იყო. მაღალ ბორცვზე იდგა ბომონი-ჭყონის (მუხის) უზარმაზარი ხე. იგი წარმოადგენდა ნაყოფიერების, გამრავლებისა და ოჯახის კეთილდღეობის მფარველ კაპუნიას წარმართულ სალოცავს, რომელსაც ადგილობრივი მოსახლეობა თაყვანს სცემდა, აქაური ქურუმები-ჭყოინდარები კი ჩვილებს სწირავდნენ.
პირველ საუკუნეში ქრისტეს მოციქულმა ანდრია პირველწოდებულმა მოაქცია მეგრელები, რომელთაც მოჭრეს ეს მძლავრი ბომონი, წარმართი ქურუმები განდევნეს, და მუხის ადგილზე ქრისტიანული ეკლესია ააგეს.
გვიან, მე-7 საუკუნეში აშენდა მარტვილ-ჭყონდიდის ტაძარი - ქართული ხუროთმოძღვრების მშვენება, რომლის ტრაპეზი დაფლულ სიწმინდეს - მოჭრილ მუხის ფესვებს დაეფუძნა.
მარტვილ-ჭყონდიდის მანასტერი მე-10 საუკენეში ქართული ეკლესიის ერთ-ერთ ბურჯად აქცია აფხაზთა მეფე გიორგი მეორემ, როდესაც იგი საეპისკოპოსო კათედრად გამოაცხადა. ტაძარს შერჩა სახელი მარტვილი, ეპისკოპოსებს კი ჭყონდიდელები ეწოდად. მე-10 საუკენეში აქ მოღვაწეობდა იოანე მინჩხი - ჰიმნოგრაფი.
მარტვილის მონასტერი ძლიერი საგანმანათლებლო კერა იყო. ბაგრატ მეოთხემ ჭყონდიდი სამოღვაწეო კათედრად მიუჩინა გიორგი მთაწმინდელს. "ქართლის ცხოვრების" ცნობით ბაგრატ მე-4 მარტვილის მონასტერშია დამარხული.
მარტვილი არა მარტო სამეგრელოს საგანმანათლებლო ცენტრი იყო, არამედ მთელი დასავლეთ საქართველოსი. მონასტერში იყო კრიპტერია - გადამწერ ბერთა სამყოფი. ითარგმნებოდა წიგნები, იქმნებოდა ორიგინალური ნაწარმოებები.
მარტვილში მოღვაწეობდნენ ქართული სულიერების მატარებელი მწიგნობრები და განმანათლებლები:
სტეფანე სინანოის ძე ჭყონდიდელი - მე-10ს
გიორგი ჭყონდიდელი - მე-11ს
იოანე ჭყონდიდელი - მე-11ს
სვიმონ ჭყონდიდელი - მე-12ს - ცნობილი კალეგრაფი და გადამწერი
ანტონ გნოლისთავიძე, იგივე ანტონ ჭყონდიდელი (თამარის თანამედროვე, თარგმნა წიგნი "სააქიმიო")
არსენ ჭყონდიდელი - მე-13ს
ანტონ ცაგერელ-ჭყონდიდელი (ფილისოფოსი, თარგმა ლოღიკის სახელმძღვანელო)
რომანოზ მესვეტე - მე-19ს
და მერე სამონაზვნემ შემოგვთავაზა შევსულიყავით მეფის კელიაში, რის გამოც გადაურეკა მამაოს და კურთხევა მოაცემინა, რომ გვენახა ის წმინდა ადგილი, რომელიც განთავსებული იყო ტაძრის მეორე სართულზე.

კელიაში გიდობა გაგვიწია ჩემმა სულიერმა დამ და ბერმა ( სამწუხაროდ სახელი დამავიწყდა) და აგვიხსნეს თუ რა რა იყო კელიაში და გარკვეული ისტორიებიც გვიამბეს.

ესენი კი წმინდა ნაწილები და 13 საუკუნის 2 სახარება.

სენი კი კელიის სარკმელის სავზე ამოტვიფრული ფრესკები




ეს კი სახარება რომელიც ახალი დაწერილია და მომინანქრებული. სულ ხელნაქეთი ყოფილა.

ეს კი ადგილი საიდანაც მეფე იდგა ხოლმე და წირვა ლოცვას უსმენდა ხოლმე.

და ბოლოს კი სამახსოვრო ფოტოები გადავიღეთ სამონაზვნესთან და ბერთან ერთად.
სამონაზვნე. ბერი რომელიც თურმე ამ კელიაში ცხოვრობს, სიფრა0გიო, ანი და თინი

სამონაზვნე, ბერი, სიფრა- გიო. ანი და მე ( მალვოლიო)

ტაძარში სამონაზვნემ დაგვასაჩუქრა ხატებით და ბედნიერი მგზავრობა გვისურვა და გამოვეშურეთ ადგილისაკენ საიდანაც წამოვედით და იქ უკვე ყველა მოგროვილი დაგვხვდა და მარშუტკით გავემგზავრეთ ნოქალაქევისაკენ.
(უკაცრავად რომ მონასტერზე ვერ გადმოგეცით ჩემი ემოცია რადგან ენით აღუწერელი იყო იქაურობა. სიტყვები არ მყოფნის რომ აგიღწეროთ თუ რა სილამაზე და რა სიმშვიდე თრიალებდა იქ. )
- Kavtaradze
- იეტი
- Posts: 1151
- Joined: 27 მაი 2007, 23:34
- Location: კოსმოს
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
ნოქალაქევში პარასკევს საღამოს ჩამოვედით. წვიმიანი საღამო იდგა. ეგრევე მუზეუმის დირექტორის მოადგილეს მივაკითხე, პროფესორ ნონიკაშვილს. მან აგვიხსნა, რომ ადრე სადაც გავჩერდით, იქ ვეღარ მოხერხდებოდა, რადგან ჯგუფს ელოდებოდა შაბათს თბილისიდან, რომელსაც ამ სახლის რესტავრირების საკითხი უნდა გადაეწყვიტა, მაგრამ ერთი კარგი ადამიანის სახლი მიგვასწავლა და უნდა ვაღიარო, რომ ძალიან კარგიც გააკეთა.
მე, ნეტარი ლევანი და მალვოლიო სახლის ასაზვერად წავედით და იქ მისულებს რაც დაგვხვდა, ამან ყველა მოლოდინს გადააჭარბა.
განცვიფრებულები და აღფრთოვანებულები დავბრუნდით უკან და ტურის მონაწლეებთან ერთად დავბრუნდით იქ, რასაც შემდგომში უკვე ტეხურას ხეობის სამოთხე ვუწოდეთ და რომლის შესახებაც ალბათ ბევრი ჩვენგანი მოყვება თავის შთაბეჭდილებებს.
ესეც "ჩვენი" სახლი ტეხურას სამოთხეში:


პ.ს. მეორე დილას ჩვენი მეორე ჯგუფიც ჩამოვიდა, თავადი და თავადის პლიუსი დათა- ახლა უკვე კარაველი ჰანიბალი, პუტინა და ელოიზა, ლოლა და ინოლა ქავთარაძე.
ჩვენთან ჩამოსვლამდე მათ ფოთში გაიარეს, მატარებელს გაყვნენ ბოლომდე და იქიდან ჩამოვიდნენ ჩვენთან შუადღისათვის.
ფოთის ამბების მოყოლა კი მოდით, თავად მათ მივანდოთ.
- pataputina
- იეტი კი არა და...
- Posts: 5201
- Joined: 10 სექ 2007, 14:29
- Location: ვალპე
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
ვუიი...
ხაშურია?
კი არა და
ჩამოვედით?
ვაშჟა ვაშჟა....
ჰხოდა
ორიოდე არა და რამდენიმე სიტყვა და წინადადება ჩვენი ფოთში მოგზაურობის შესახებ...
"პარასკეველების" შემადგენლობაში, მართალია სუულ რაღაც 6 ადამიანი შედიოდა ( თავადი, ჰანიბალი, ლოლა, ინოლა ქავთარაძე, მე-ნა და დაი ჩემი ელოიზა
), მაგრამ ამ ექვსმა ადამიანმაც შევძელით, რომ ჩვენი სახელები სამუდამოდ დამახსოვრებოდა ფოთი-თბილისის მატარებელს 
ჩამოსამეგრეება თავიდანვე სიურპრიზებით დაიწყო...აბა სასწაულის გარდა სხვას რას უნდა დავაბრალო ის, რომ ლოლა, ჰხოჰხჰო სწორედ ლოლა მთეელი 1 საათით ადრე მივიდა რკინიგზის სადგურში...
სამაგიეროდ, თავადმა დააგვიანა ცოტა და მატარებელის გამცილებლის კითხვაზე, ადით ვაგონებში, დაგაგვიანდებათო, ჩვენი პასუხი, არა ჯერ თავადს ველოდებითო ისე ჟღერდა, როგორც უდაბნოში ჰალსტუხი.....
კი არა და
მოკლედ, მატარებელი თბილისი-ფოთი დაიძრა და პირველი გენიალური იდეაც ლოლას მიერ მაშინვე გაჩნდა - გადავწყვიტეთ, მატარებლის რეისისთვის არ გვეღალატა და ბოლომდე გავყოლოდით, თან ზღვასაც ვნახავდით და თან... ამ იდეამ ისე აგვაჟიტირა, რომ ჰანიბალის მიხლებზე პატარა სუფრაც გავშალეთ, სკამებს შორის პარალონები დავაგეთ, ცოტა არაყი და რაც მთავარია ლოლა......
ჰხოდა აქ მოხდა ის რაც მოხდა და რაც არასდროს განმეორდება...
მორიგი გადახარხარხარხარების დროს ბოლო რიგებიდან ერთი ქერა ქალი წამოიმართა, ჯერ დაჟინებულლი მზერა გვტყორცნა და შემდეგ...ჰხუხ......მაგრამ ლოლა გადარჩა.........
ფოთში რომ ჩავედით, 5 საათი იქნებოდა... აი ის დრო, ღამეს დღე რომ შეეპარება და ცა რომ არც შავია, არც თეთრი არც ლურჯი არც იასამნისფერი არც მელნისფერი არც მწუნე.... ფოთში პირველად ვიყავი და ყველაზე ძალიან რამაც განმაცვიფრა, ფოთელების ძეგლთმშენებლობაა....
ქალაქის ცენტრში აღმართულ ძეგლს ნახევარი საათი ვუარეთ გარშემო, მაგრამ..... როგორც თავადი იტყოდა, ეს იყო ცხენზე აღმართული კაცის ძეგლი, რომლსაც თავში არწივი ჰქონდა მორტყმული.......

მართალია, ფოთელებს ძალიან ეწყინათ და გაუკვირდათ, როგორ ევრ იცანით ჩვენი ცოტნე დადიანიო, მაგრამ.... რეავიცი რეავიცი...მე დადიანი სხვანაირი მახსოვს..შეცვლილა ნამეტნავად...
ფოთის რკინიგზიდან ზღვის საძებნელად წასულებმა კინაღამ დავიჯერეთ, რომ ფოთში ზღვა არ არსებობს.... ზღვას ვეძებდით ზუსტად 2 საათის განმავლობაში, მართალია ყველა გამვლელ-გამომვლელი გვეუბნებოდა აი აგერაა ზღვაო მაგრამ რა ზღვა მაინც არ ჩანდა...



გზადაგზა ვუღებდით სურათებს ყველაფერს, რაც კი შეგვხვდა..დილის 7 საათზე ფოთის მაღვიძარად ვიქეცით




და აი, მთეეელი ხუთი წლის შემდეგ მე ზღვა ვნახე




ჩვენი გასამეგრელოვება აქ რომ დამთავერბულიყო
მე მაინც ჩავთვლიდი
რომ
ეს იყო
უუუუუუმშუუუუენიერესი
გასვლა,
რომელმაც ზღვა მანახა







ზღვის ნაპირას დილით საუზმობას არაფერი სჯობს, მაშინაც კი როცა სანაპირო საშინლად დაბინძურებულია


კი არა და
სწავლობს ლოლა ტიტინა



რკინიგზის სადგურში დაბრუნებულებს, გზად, ფოთის ცენტრში, ისეთი სანახაობა დაგვხვდა, როომ......
18 წლამდე ასაკის ბავშვებისთვის მისი ნახვა არ შეიძლდებოდა.....
კი არა და მართალია, მე შორს ეგრე კარგად ვერ ვხვდებოდი რა ხდებოდა, მაგრამ ლოლას გა20ებულ გა80ებული სახის დანახვისას ყველაფერი აშკარა იყო......
ჰხო.. ფოთიდან კენჭი წამოვიღე...
ასე რომ
დასაბრუნებელი
მაქვს
და
ისა........
კი არა და
ფოთიდან სენაკისკენ მიმავალ ტრანსპორტში ჩავსხედით, იქიდან კი ციხეგოჯამდე მიმავალ "მარშუტკაში" გადავბარგდით....
დაახლოებით 11 საათისთვის
კი
ციხეგოჯში დაბანაკებულ დანარჩენ კარაველებს შევუერთდით




ჰხუხ
ამდენი არ მიწერია
მგონი
ცხოვრებაში
კი არა და
გააგრძელეთ
პ/ს.
მირანდააააა !!!! გახსოვს, მე და შენ რომ აფხაზეთი და ცხინვალი დავიბრუნეთ...ისევ იქ არის : )))) და ის ხეც, ხელს რომ ვუწევდით......:უსერ: მოგიკითხეს

ხაშურია?
კი არა და
ჩამოვედით?
ვაშჟა ვაშჟა....
ჰხოდა
ორიოდე არა და რამდენიმე სიტყვა და წინადადება ჩვენი ფოთში მოგზაურობის შესახებ...
"პარასკეველების" შემადგენლობაში, მართალია სუულ რაღაც 6 ადამიანი შედიოდა ( თავადი, ჰანიბალი, ლოლა, ინოლა ქავთარაძე, მე-ნა და დაი ჩემი ელოიზა
ჩამოსამეგრეება თავიდანვე სიურპრიზებით დაიწყო...აბა სასწაულის გარდა სხვას რას უნდა დავაბრალო ის, რომ ლოლა, ჰხოჰხჰო სწორედ ლოლა მთეელი 1 საათით ადრე მივიდა რკინიგზის სადგურში...
კი არა და
მოკლედ, მატარებელი თბილისი-ფოთი დაიძრა და პირველი გენიალური იდეაც ლოლას მიერ მაშინვე გაჩნდა - გადავწყვიტეთ, მატარებლის რეისისთვის არ გვეღალატა და ბოლომდე გავყოლოდით, თან ზღვასაც ვნახავდით და თან... ამ იდეამ ისე აგვაჟიტირა, რომ ჰანიბალის მიხლებზე პატარა სუფრაც გავშალეთ, სკამებს შორის პარალონები დავაგეთ, ცოტა არაყი და რაც მთავარია ლოლა......
ფოთში რომ ჩავედით, 5 საათი იქნებოდა... აი ის დრო, ღამეს დღე რომ შეეპარება და ცა რომ არც შავია, არც თეთრი არც ლურჯი არც იასამნისფერი არც მელნისფერი არც მწუნე.... ფოთში პირველად ვიყავი და ყველაზე ძალიან რამაც განმაცვიფრა, ფოთელების ძეგლთმშენებლობაა....

მართალია, ფოთელებს ძალიან ეწყინათ და გაუკვირდათ, როგორ ევრ იცანით ჩვენი ცოტნე დადიანიო, მაგრამ.... რეავიცი რეავიცი...მე დადიანი სხვანაირი მახსოვს..შეცვლილა ნამეტნავად...
ფოთის რკინიგზიდან ზღვის საძებნელად წასულებმა კინაღამ დავიჯერეთ, რომ ფოთში ზღვა არ არსებობს.... ზღვას ვეძებდით ზუსტად 2 საათის განმავლობაში, მართალია ყველა გამვლელ-გამომვლელი გვეუბნებოდა აი აგერაა ზღვაო მაგრამ რა ზღვა მაინც არ ჩანდა...



გზადაგზა ვუღებდით სურათებს ყველაფერს, რაც კი შეგვხვდა..დილის 7 საათზე ფოთის მაღვიძარად ვიქეცით




და აი, მთეეელი ხუთი წლის შემდეგ მე ზღვა ვნახე




ჩვენი გასამეგრელოვება აქ რომ დამთავერბულიყო
მე მაინც ჩავთვლიდი
რომ
ეს იყო
უუუუუუმშუუუუენიერესი
გასვლა,
რომელმაც ზღვა მანახა







ზღვის ნაპირას დილით საუზმობას არაფერი სჯობს, მაშინაც კი როცა სანაპირო საშინლად დაბინძურებულია


კი არა და
სწავლობს ლოლა ტიტინა



რკინიგზის სადგურში დაბრუნებულებს, გზად, ფოთის ცენტრში, ისეთი სანახაობა დაგვხვდა, როომ......
ჰხო.. ფოთიდან კენჭი წამოვიღე...
ასე რომ
დასაბრუნებელი
მაქვს
და
ისა........
კი არა და
ფოთიდან სენაკისკენ მიმავალ ტრანსპორტში ჩავსხედით, იქიდან კი ციხეგოჯამდე მიმავალ "მარშუტკაში" გადავბარგდით....
დაახლოებით 11 საათისთვის
კი
ციხეგოჯში დაბანაკებულ დანარჩენ კარაველებს შევუერთდით




ჰხუხ
ამდენი არ მიწერია
მგონი
ცხოვრებაში
კი არა და
გააგრძელეთ
პ/ს.
მირანდააააა !!!! გახსოვს, მე და შენ რომ აფხაზეთი და ცხინვალი დავიბრუნეთ...ისევ იქ არის : )))) და ის ხეც, ხელს რომ ვუწევდით......:უსერ: მოგიკითხეს
ბედნიერებაა რომ ვარსებობ, თორემ ნაღველს მივეცემოდი
http://pataputina.blogspot.com/
http://www.flickr.com/photos/me-xato
http://pataputina.blogspot.com/
http://www.flickr.com/photos/me-xato
- KINALOKO
- იეტი
- Posts: 2266
- Joined: 25 აპრ 2007, 13:41
- Location: "океан вливающегоÑÑ Ð² каплю"
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
ცხენზე აღმართული კაცის ძეგლი, რომლსაც თავში არწივი ჰქონდა მორტყმული.......
Ð·ÐµÐ¼Ð»Ñ -- Ñто ангел,
неÑущий Ð¼ÐµÐ½Ñ Ð¿Ð¾ небу.
Мир ÑоÑтоит из глаголов, а не из ÑущеÑтвительных.
Ищите ÑÐµÐ±Ñ Ð² Ñамих Ñебе, и вы найдете вÑе.
auf
неÑущий Ð¼ÐµÐ½Ñ Ð¿Ð¾ небу.
Мир ÑоÑтоит из глаголов, а не из ÑущеÑтвительных.
Ищите ÑÐµÐ±Ñ Ð² Ñамих Ñебе, и вы найдете вÑе.
auf
- pataputina
- იეტი კი არა და...
- Posts: 5201
- Joined: 10 სექ 2007, 14:29
- Location: ვალპე
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
ANIKOKOL
IIIIIIIIIIIIIIIIი

IIIIIIIIIIIIIIIIი
ბედნიერებაა რომ ვარსებობ, თორემ ნაღველს მივეცემოდი
http://pataputina.blogspot.com/
http://www.flickr.com/photos/me-xato
http://pataputina.blogspot.com/
http://www.flickr.com/photos/me-xato
- Inola_Kavtaradze
- ბილიკზე მოარული
- Posts: 67
- Joined: 06 აპრ 2009, 18:50
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
pataputina თქვენის ნებართვით კი არ გავაგრძელებ მეც ცოტა თავიდან დავიწყებ, იმიტომ რომ ჩემთვის მაინც პირველი გასვლა იყო კარაველებთან ერთად და მინდა რომ სრული შთაბეჭდილება გადმოგცეთ
პარასკევს დაგვიანებით მაგრამ მაინც შევუერთდით კარაველებს მე, თავადი და თავადის +, აწ ჰანიბალი
ჩავსხედით მატარებელში და გავუდექით სენაკის გზას, ყოველ შემთხვევაში მე ასე მეგონა
თუმცა სულ რაღაც რამოდენიმე საათში შეიცვალა მარშრუტი ფოთის მიმართულებით, არ დაგიმალავთ და თავიდან ვფიქრობდი ეს სად მივდივარ ან რა დროს ფოთიათქო, მაგრამ იმდენად დიდი სიამოვნება მივიღე ზღვის დანახვისას..... რომ თურმე მართლა ღირდა იქ ჩასვლა და მძიმე ჩანთების ტარება აქეთ-იქით 
ვისუნთქეთ ფოთის ნესტიანი და თბილი ჰაერი და წამოვედით სენაკში....
პარასკევს დაგვიანებით მაგრამ მაინც შევუერთდით კარაველებს მე, თავადი და თავადის +, აწ ჰანიბალი
ვისუნთქეთ ფოთის ნესტიანი და თბილი ჰაერი და წამოვედით სენაკში....
- Inola_Kavtaradze
- ბილიკზე მოარული
- Posts: 67
- Joined: 06 აპრ 2009, 18:50
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
ნოქალაქევში ჩასულებს დაგვხვდნენ პირველი ჯგუფის კარაველები, რომლებიც უკვე დაბანაკებულები იყვნენ (ალბათ ასე ქვია) ტეხურას ნაპირზე მდებარე პატარა ხის სახლში...
შთაბეიჭდილება: კიდე მინდაააა იიიიქქქქქქქქქქქქქ...
ძალიან მაგარი იყო, კამკამა წყალი, სუფთა ჰაერი, კოცონი, კარავში ძილი ( ცოტა არ მომეწონა) 
შთაბეიჭდილება: კიდე მინდაააა იიიიქქქქქქქქქქქქქ...
- Inola_Kavtaradze
- ბილიკზე მოარული
- Posts: 67
- Joined: 06 აპრ 2009, 18:50
- Inola_Kavtaradze
- ბილიკზე მოარული
- Posts: 67
- Joined: 06 აპრ 2009, 18:50
- Inola_Kavtaradze
- ბილიკზე მოარული
- Posts: 67
- Joined: 06 აპრ 2009, 18:50
- Inola_Kavtaradze
- ბილიკზე მოარული
- Posts: 67
- Joined: 06 აპრ 2009, 18:50
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
კარგად ყვებით, მაგრამ მართლა ნელა ყვებით
როგორა ხაარო, და ფეხითა ვაარო
22/23/24/25/26.04სალხინო,წაჩხურობა,მარტვილი,ნოქალაქევი,სენაკი/მე
ტეხურა...

ჩვენი სახლი...


ჩვენი სახლი...

მი მალატ შვან






