qvevri wrote:რატომღაც ლეკიანობა გამახსენა ჩვენი სასიქადულო პარლამენტის ახალმა გადაწყვეტილებამ...
თვეების წინ დავწერე.
![Image](http://s40.radikal.ru/i089/1107/35/19634896f4de.jpg)
მეთვრამეტე საუკუნე, კახეთი, გვიანი შემოდგომა.
ბრძოლებით დაღლილი მეფე ერეკლე თელავში, საკუთარ სასახლეში ნადიმობს.
სუფრას განთქმული კახური ოქროსფერი ღვინოები ამშვენებს.
ლხინია, მეფე ლაღობს და თანამეინახენიც გულმხიარულად არიან საყვარელი მეფის ლაღათ ყოფნით. მონადიმეებს თავზე დასცქერიან ხელგოზაურიანი მერიქიფეები, რათა ცარიელი ქაშანურები სასწრაფოდ შეავსონ კახური ოქროთი.
ენამზეობს ნოდარ მაჩაბელი და ქართულ სუფრას საოცარ ეშხსა სძენს მისი მახვილსიტყვაობა, რომელიც ხანდახან თვით მეფესაც მისწვდება კაფიაში გამოსაწვევად. მეფე ხვდება და იღიმება, არაფერს ამბობს. მისი გულის კუნჭულში, რაღაც იდუმალ კაეშანს დაუდუა ბინა.
სუფრას ერთი ლამაზად მოვარაყებული ვერცხლის სურა ამკობს...
საღამოვდება და კავკასიონიდან არნახული სილამაზე და სისპეტაკე გამოსჭვივის. ნადიმი ჯერ ნახევრამდეც არაა მისული.
მეფე გახედავს ალაზნის ველს და რატომღაც ზამთარი მოენატრება...
ხვდება მაჩაბელი მეფის გულისწადილს და "ზამთარიას" დააგუგუნებს სუფრეული. ერეკლე ცრემლებს შეიკავებს და ქაშანურს მიეძალება. მეფეს ოქროსფერი კახური თითქოს მალამოდ ჩაიღვრება გულში და სიამოვნების ჟრჟოლას მოჰგვრის.
შესმულ ღვინოს შემოდგომის ჰაერს დააყოლებს ერეკლე ხარბათ.
მერე სასახლის კარზე გაქაფულ ცხენს მოაგდებს მსტოვარი ჯიქურ. პირდაპირ სუფრასთან მიიჭრება და იტყვის:
თარეშია მეფევ ბატონო, ლეკები...
წყდება სუფრეული, სიმღერა, ღვინის სმა, ლხინობა.
საიდან შემოვიდნენ?
იკითხავს ჯერ კიდევ სუფრასთან მჯდომი წარბებშეკრული მეფე ხმამაღლა
შილდიდან მეფეო
არის პასუხი.
ერეკლე არ კითხულობს მტრის რაოდენობას, არც ახლა და არც არასრდროს არ კითხულობს.
უცებ მეფე ვერცხლის ლამაზადმოვარაყებულ სურას სტაცებს ხელს და სწორ და ყარყარა ყელს მოუგრიხავს და დაიყვირებს მჭექარე ხმით - ასე მოუგრიხავ ყველას კისერს ვინც ჩემი სამშობლოს თარეშს არ მოეშვებაო. სურადან ოქრო დაიღვრება მეფის სუფრაზე.
სუფრიდან, ღვინის სმიდან და ლხინიდან პირდაპირ ბრძოლაში მიდის ერეკლე სწრაფად...
ასე დაიბადა კიდევ ერთი ღვინის სასმისი ქვეყანაზე, რომელსაც ყელი აქვს მოხრილი და იმ დღის მერე ყარყარა ეწოდება და რომელზეც ერთ-ერთი უცხოელი მოგზაური იტყვის წლების მერე: ქართველებმა მოიგონეს ღვინის სასმისი, რომელიც უღვინოდაც კი ათრობს ადამიანსო...
გიორგი ბარისაშვილი
მცხეთა 2011წ.